I’m back biking in B.C., Canada!!! The attractiveness of the landscape and the open minded people drew me back here. Now a month time to explore more of B.C. As always, I try to avoid the big crowded areas and find myself often biking on backroads/ loggingroads. This way of traveling makes it easy to get in contact with people and to find the most quiet and undiscovered places for camping. 

I was especially curious about the Icefield Parkway. And for a good reason! The weather has been great (even too hot!) and the winding road in between the huge Rockies, the glaciers, the lakes and small creeks up to big rivers made me feel such a small person.

The moment I was back on my bike I felt the essence why I like it so much: moving forward in fresh air! Using my own power, feeling the elements of life. Before I got to the Icefield Parkway, I had to face thunder and lightning, a few passes (like Rogers pass), got up early to avoid the heat, biked some logging roads, did a few skinny dips and met other Canadian bikers.

In Jasper I met by incident Dutch bikers (Myke and Gerben), whom I met in Holland just before they left for their endless bike-and-work trip. We had a great reunion on the campsite.

After all this nice weather, thunder and lightning at my nephews birthday introduced a period of rain, leaving me wet to the bone on a 2-day hike in Park Mt. Robson. 

Since biking went fairly easily (this is relative…) I decided to bike back to Seattle. This will give me the chance to visit Whidbey and Bainbridge Island and enter the big city easily by boat. Let’s go to the 2500 kilometer!!!

Nu even reisleider zijn en straks weer door!

De afgelegde route tot nu toe is vanaf Anchorage (Alaska) tot Whitehorse (Canada), ruim 1800 km.

Ik ben weer thuis, all is said and done…

* Mijn laatste weekje in Alaska: bruine beren excursie en ijsklimmen.

* Marjo weer reisleider: wandelen, kamperen, rijden, kayakken en wilderniskamp.

* Mijn tijdelijke ‘thuis’: De Knik River Lodge met Eef en Peter.

Met afkickverschijnselen en veel energie in mijn lijf ben ik nu groepsreizen in Alaska aan het begeleiden. Het zijn totaal 4 kampeerreizen van elk 20 dagen, met een intensief reisschema. Soms lijkt het wel een langsrazende trein als ik van een 2-daagse trekking naar de berenexcursie rijd, over de x91moose passx92 en langs de azuur-blauwe Kenai rivier waar de echte Alaskanen hun hengeltje uitwerpen. Of tijdens een boottocht door de pristine Prince William Sound met een continu panorama van witte bergtoppen, hangende gletsjers, watervallen en oplichtende groene u-vormige gletsjerdalen. Dolfijntjes, bultrugwalvissen, zeeotters, zeehonden en zeeleeuwen duiken af en toe op naast de boot.
Ik maak reizen door ruimte en tijd naar oude goud- en kopermijnen, naar gletsjers die verwijzen naar de laatste ijstijd en langs uiteenlopende bergketens, oud en jong, opgestuwd door de bewegende oceanische en continentale platen. De ruimte is zelfs na 3 zomers Alaska nogsteeds ongrijpbaar groot, de lucht zuiver en fris, de wildernis ondoordringbaar en vol geheimen. Af en toe laat een beer, moose, kariboe, wolf, of vos zich even zien om vervolgens weer te verdwijnen in hun eigen leefomgeving.

Dat dit weer een betoverende wereld is, die ver afstaat van wat de laaglander dagelijks te zien krijgt, maken de bijgevoegde fotox92s duidelijk.

* Landschappen: Vlechtende rivier (Matanuska River), coastal Rainforest (Cordova), Prince William Sound.

* Kopermijn (Kennecott mijn), bevroren bergmeertje (Upper Reed Lake), getijdengletsjer (Kenai Fjords).

* Dieren: Bald Eagle, zeeotters met jong, papegaaiduikertje.

Mijn energie kan ik nu goed kwijt tijdens de vele wandelingen, het verslepen van kratten, mensen helpen tenten op te zetten, inkopen doen voor 13 man voor x dagen, de vele uren achter het stuur en in het groepsproces. Soms vraagt het zelfs een beetje teveel energie en is het mijn uitdaging om mezelf in bescherming te nemen. 
Ik ben blij met deze periode tussen het fietsen en terugkomen naar Nederland. De dankbaarheid en positieve feed-back vanuit de groepen doen me realiseren dat ik een gelukkig mensje ben, die zich niet alleen uiterlijk sterk voelt, maar ook van binnen gegroeid is. Het mooiste is wel als de mensen innig genieten en diep geraakt worden door al het moois hier.

Een veel gestelde vraag… en wat ga je doen als je weer in Nederland bent??? Daar kan ik ondertussen meer duidelijkheid over geven. Ik ga bij woonbedrijf Ieder1 in Deventer aan de slag als adviseur planontwikkeling, op de afdeling vastgoed. Ja, een kantoorbaan, voornamelijk binnen, aan een bureau met computer… Maar wel een baan met veel uitdaging en flexibiliteit voor mij, in een bedrijf met ruime aandacht voor persoonlijke ontwikkeling.

Ik sprak laatst een vriendin aan de telefoon die zei: Marjo, het wordt tijd dat je weer ‘thuis’ komt. En ja, ik heb erg veel zin om weer naar Nederland te komen!!!

Wat is het jaar omgevlogen bij terugkomst en wat voelde het jaar oneindig tijdens de reis.

Voorlopig is het nog even zoeken en wennen. Vol ongeloof realiseer ik me dat mijn fietsreis over is. Voorbij, afgelopen, klaar. De herinneringen zijn voor mij stuk voor stuk grote levenslessen. Het heeft mij persoonlijk enorm veel opgeleverd. Ik ben zo blij dat ik deze stap heb genomen, deze reis heb gemaakt. Deze voor mij grote en belangrijke reis laat zich nog niet makkelijk verwoorden, maar dat hoeft ook niet. 

Om dit besef wat te vergroten ben ik maar met de foto’s aan de slag gegaan. Dit brengt meteen de fantastische mensen, de enorme gastvrijheid, het overweldigende landschap, maar ook de zware momenten alleen op de fiets of in zwaar weer naar boven.

Ik ben de vele mensen die ik onderweg tegengekomen ben erg dankbaar. Jullie hebben bij mij een onuitwisbare en inspirerende indruk achter gelaten: Liesbeth & Fernando, Craig & Joyce, familie Caceres, Jos, Anton & Ita, Betty, Uschi, Paul & Jennifer, Juan-Ramon, Quinn, Martin & Nadine… en vele vele anderen.

Via mijn web-log heb ik geprobeerd om een kleine indruk te geven van mijn ervaringen door foto’s en korte verhaaltjes. Veel meer mensen dan verwacht hebben mij via mijn web-log gevolgd. Dit heeft mij enorm gesterkt en het is fijn te beseffen dat je er nooit alleen voor staat. Bedankt allemaal!

Het moeilijkste vond ik wel de spagaat van het alleen willen fietsen en het grote missen van mijn vrienden en familie. Jullie betekenen ontzettend veel voor me!!!

Marjolein (niet meer op de fiets)

Timing is alles…

En zo was ik precies op tijd om bij de crematie van oma te zijn. Een abrupte overgang, maar een goede keuze voor mezelf. Er zijn blijkbaar dingen die me toch van de fiets afkrijgen…

Nu heb ik 3 weken om langzaam aan weer mijn lieve vrienden op te zoeken en tijd voor mezelf te nemen. De vraag ‘En??? hoe was het???’ is onmogelijk te beantwoorden…

Ik voel me ge-reset en kijk met andere ogen tegen alles aan. Voel me sterk en dolblij met de ervaringen, maar ook onbegrepen omdat het niet uit te leggen valt.

Eind mei vlieg ik weer terug naar Alaska voor bijna 4 maanden (zonder fiets, als reisleider voor Askja), dus ik hoef nog niet…

Hoe snel kan het gaan?
Een mailtje van mijn moeder vertelde me dat oma overleden was. Niet onverwachts, maar toch. Met nog ruim 2 weken voor de boeg, wist ik dat dit voor mij het teken was om terug naar Nederland te komen. San Francisco en de westkust lopen niet weg, en ik zou me verloren en alleen voelen. Wilde nu graag bij mijn familie zijn.

In afwachting van de alarmcentrale, kon ik gelukkig nog wel langs Marie-Anne en John in Davis. Zij waren tenslotte voor mij de aanleiding om naar California te komen. Marie-Anne en hond Esja waren in Wageningen huisgenootjes van mij. Na ruim 3 jaar was het weerzien fantastisch! Esja herkende mij nog en begon me meteen weer fanatiek af te likken!

De timing was perfect, aangezien voor Marie-Anne (hoogzwanger, ruim een week overtijd) en John (aanstaande trotse papa) het wachten was begonnen en we zo mooi tijd hadden voor elkaar. Natuurlijk zit Marie-Anne niet stil (en het kind ook niet…). De markt over, boodschappen doen, paard verzorgen, ja, zelfs zwemmen in een stuwmeer. Zo heb ik in vogelvlucht een indruk gekregen van hun leven in The States.

Ondertussen is Marie-Anne 5 dagen na mijn vertrek, op 5 mei, bevallen van een kerngezond meisje!!!

Bij wijze van knie-test zou ik met Quinn een rondje om Lake Tahoe fietsen. Ook wel ‘the most scenic route in the States’ genoemd. Maar dat zeggen ze wel vaker…
Om terug bij mijn fiets te komen, reden we in een ‘geleende’ auto naar Tahoe. Onderweg was het uitzicht op het prehistorische en zoute Mono-lake erg fotogeniek net als zonsondergang bij het verlaten goudzoekersstadje Bodie. De avond belandden we in de mooiste hot-spring die ik ooit gezien heb en kampeerden we in de open lucht. Flinke vorst op zo’n 2.500 m hoogte. Erg indrukwekkend allemaal, ik had echt nooit gedacht dat California zo mooi was.

Omdat Quinn de omgeving goed kent was hij op de fiets rondom het meer mijn ‘tourguide’. Is weer es wat anders, maar een leuke manier om ook andere dingen te zien. In een relaxt tempo trapten we, namen veel pauzes en kampeerden op mooie (geheime) plekjes pal aan het superblauwe meer.

En…. mijn knie houdt zich goed. Nee, ik ben niet zo makkelijk van mijn fiets af te krijgen!

Na de koude ontberingen om bij Lake Tahoe te komen, werd het tijd om ook van de sneeuw en de kou te genieten. Vlak voor Ushuaia ontmoette ik Quinn, die in 9 maanden van Prudhoe Bay (Alaska) naar Ushuaia (Vuurland) had gefietst. Samen hebben we de overwinning met een biertje op de plaza gevierd. Hij, een snowboard-freak, woont in het skigebied Mammoth Lakes in California en wilde zijn prachtige omgeving graag aan mij laten zien. Slechts 400 km van Lake Tahoe… Mammoth Lakes… volgens de web-site: A Four-Season Mountain Paradise Nestled in the Midst of the Sierra Nevadas. Mammoth lakes boasts one of the largest ski resorts in the world, Mammoth Mountain. No matter what your interests are in outdoor recreation, you will find it here…Dus ben ik naar Mammoth Lakes gelift om wat te skien, te langlaufen, te klimmen en te relaxen…

*Foto links: Quinn op de voorgrond, ik middenin, Elliot achtergrond*Foto midden: Marjo op de langlaufskies*Foto rechts: Pizza-avondje bij Quinn thuis met vriendenIk werd geintroduceerd bij vrienden van Quinn en maakte kennis met snowboard-slang.

Yo, what’re you up to t’day? What’s happenin’? You’re killin’ it. Hit me up on my celly, br’o.

Dit ski-oord is erg populair onder mensen uit Los Angeles en zit bomvol met getalenteerde boarders. Ik heb zulke hoge en spectaculaire sprongen alleen nog maar op televisie gezien!Maar… ik moest hier blijkbaar ontdekken dat ik niet onbreekbaar ben. Hoe sterk ik ook was, en hoe goed ik ook kan skien… na een gigantische crash gisteren heb ik mijn binnenste knieband gescheurd. Dit is een enorme klap, het ineens stilzitten is vreselijk. Zo ben ik ineens de patient, maar heb gelukkig goede mensen om me heen die voor me zorgen. Toch ben ik optimistisch en verwacht nog wel te kunnen fietsen. Zometeen even testen…

Dus voorlopig meer relaxen dan me lief is…

Weer een jaartje ouder en wijzer… Marjolein heeft ma, Otto en Aly gedag gezegd en fietst weer in allenigheid door de Sierra Nevada. Het nadeel van het voorjaar in dit gebergte is dat veel wegen nog dicht zijn. Een doorsteek door het park was daardoor niet mogelijk, omfietsen dus. Nu ben ik onderweg naar Lake Tahoe… en fiets dan via Sacramento terug naar San Francisco.